Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris Núria Frago. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris Núria Frago. Mostrar tots els missatges

divendres, 22 de gener del 2016

La poliamorosa realidad, María Unanue

Recuerdo que un día mi padre me llamó “golfa”. Yo debía tener dieciséis años y me dio durante una racha por tontear con obreros. Ahora, fíjate tú, me leo un libro y resulta que ya no soy una guarra, sino que soy poliamorosa. Ética sí, pero insana.
Ilustración de Núria Frago
Ilustración de Núria Frago

Hoy quiero verborrear sobre poliamor. Y empezaré citando a Alicia Murillo con su “Yo siempre he sido una tía muy moderna, ¡uh! ¡¡Qué moderna!!”. Poniendo esa voz de señora que se toma un martini y acaba piripi. ¿Sabéis cuál? Pues esa. Como soy bollera conversa y conversadora, tengo el pelo largo, poco sexo, muy genitalizado, denominado vainilla por Miss Camisetas Rotas Mojadas que me miran por encima del hombro, y básicamente quitando que soy gorda, mi estética es más o menos “normal”, quizás puedo parecer una aburrida de mierda total. Me hago cargo. De hecho estáis en lo cierto. Pero en estas líneas quiero dejar constancia escrita de que, por muy antigua que parezca yo, lo del poliamor lo practicaba desde que tengo uso de razón. Siempre tuve mi novio de la ikastola, mi novio de veraneo, mi novio de solfeo, mi novio del portal…en fin. Ya tú sabes. Que me pasaba por la piedra infantil-adolescente imaginaria a todo kiski si me hacía un mínimo de caso y me atraía por algún motivo. ¡¡Quienfuera!!